Φώτης Σεργουλόπουλος: «Στον γιο μου φαίνεται απίστευτο ότι στη γειτονιά ακούγαμε ριπές και τανκς»

Ανήμερα της 52ης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Φώτης Σεργουλόπουλος αναφέρθηκε στην εκπομπή “Πρωίαν σε είδον” για τα όσα είχε ζήσει τότε ως μικρό παιδί, γεγονότα που διηγείται και στον δικό του μικρό γιο. «Υπάρχουν άνθρωποι που το έχουμε ζήσει. Και τα παιδιά, όταν μας ρωτάνε τι θυμάστε από τότε, δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπήρχαν ριπές και τανκς στους δρόμους εκείνη την ημέρα.

«Υπήρχε μια τρομοκρατία»

Εμένα, ας πούμε, ο γιος μου, όταν με ρωτάει για το Πολυτεχνείο -που το συνδέει πάρα πολύ με τον πόλεμο του ’40, δηλαδή σκέφτεται ότι μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα- του φαίνεται απίστευτο ότι μέσα στην πόλη και στη γειτονιά στην οποία ζει, ακούγαμε ριπές και δεν μας άφηναν να βγούμε έξω και υπήρχε μία τρομοκρατία στην ελευθερία της έκφρασης, της ελευθερίας του ατόμου, των συγκεντρώσεων…

Η Δικτατορία ήταν ένα απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο μας είχε όλους τρομοκρατημένους, ακόμα και τους ανθρώπους που δεν συμμετείχαμε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, όπως ορισμένοι άνθρωποι που τους τιμούμε αυτή τη στιγμή και πολλοί χάσανε τη ζωή τους.

«Είχα τρόμο σαν παιδί»

Έχουμε ζήσει το τι σημαίνει Δικτατορία και το τι σημαίνει Χούντα. Η “Χούντα” και η “Δικτατορία” δεν έχει καμία σχέση με αυτό το οποίο υποτίθεται ότι ορισμένοι λένε ότι περνάνε σήμερα. Θέλω να το πω αυτό, διότι το έχουμε ζήσει.

Εγώ ήμουν 10 χρόνων και τα ακούγαμε αυτά και ο τρόμος τον οποίο εγώ είχα σαν παιδί που μπορούσα να το αντιληφθώ, ήταν αυτός ότι δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε τη ζωή μας και ότι θα είχαμε τον κίνδυνο της σύλληψης, του ΕΑΤ-ΕΣΑ, των βασανιστηρίων, της εξορίας».